Bir Ömür Yetmez 

Bahtı teninden yanık bir serencamdı

Bir ömrün bana giydirdikleri

Kaçamadım şerrinden şamarından feleğin

Daha tüysüz bir çocukken dilim dağlandı

Yasaklarla korumaya alındı bütün düşlerim

Ardımsıra kurallar devriyeler gezerdi

Başım üç numara traş trahomlu gözlerim

Babamın ters-yüz ceketi gibiydi hayat

Acısı bol bir ağıt gibi dururdu bedenimde

Ya da sokaklarıma dar gelirdi.

Parçalanmış bir aynada büyüttüm kendi kendimi

Kurşun eritilirdi başımda okunmuş sular içerdim

Boynumdaki muskaya havaleydi bütün hâllerim

Hem takdir hem tekdirlik bir mektepliydim on beşimde

Yağmurlar ve şarkılar kardeş gibiydi

Şarapla tanıştığım rüzgâra bulaştığım bir takvimdi

Hepsi bir şiirin eskizleriydi belki

Sonraki yaralarıma sargı bezleri

Ten çıra olmamıştı yazgım henüz bakirdi

Giz yüzle tanıştı sonra boynunu sıktı muska

Bir tren yolculuğunda bozdum bekâretini

Sonrası âhir zaman kahır mevsimi

Yenildiğim yıllardı kapılar kilitliydi

Rüzgârsız kaldım dilim paslandı otuzumda

Tezgahlarda boylu boyunca ertelendim yarına

Gözlerinin düsturuyla kırdım gecenin çemberini

Kaç arkadaş daha silindi kütüğünden

Notalara söz oldular şiirlerle kutsandı isimleri

Kırk kere bozmuştum tövbemi kırkıma geldiğimde

Sığınacak bir dergâhım da yoktu üstelik

Biraz daha büyütmüştüm yaramı

Bende gözlerin kaldı o şarkının sözleri

Bu biraz da kendimi seninle tanımlamak gibidir

Orda saklıdır dünyanın bütün hazineleri

Kutlu bir mirastır elbet

Bir ömür yetmez anladım

Yazmak için bütün sen'leri

Kılıç Artığı Poe-tik-ler

I

Masallarımız aynı düşlerimiz bir

Aynı ateşin yaktığı ağıtlardan geliyoruz

Kentin en uzak köşeleri

Hüznün ele verecek seni

Öyle mahzun bakma çocuk

"Devletin ve milletin bekası" zedelenir

Orda aşka yardım ve yataklıktan

Sabıkalıdır şiir

II

Acı ata yadigârıdır

Bin yıllık bir tarihi var

Beni bana kırdırır

Kehribar bir tespih gibi

Çek çek bitmez

Kimi zaman yaşayıp yaşamamak

Birbirine eşittir

Orda zembereksiz bir saat

Kırık bir keman gibidir şiir

III

Hüznü bir bohça gibi vurup sırtına

Söyle hangi acısıydın viran evlerin

Kanlı bir mendil kaldı geride

Serin bir su yavru bir kuş gibiydi

Meçhulümüzdür nasıl bir ölüme gelin gittiği

O mendilin kokusunda

Kanın dördüncü halidir şiir

IV

Maskeler atılmış roller ve replikler

Derin bir uykuya dalmıştır

Bir şarkıda ağlarken

Bir çiçeği sularken

Onlarla konuşur görürsem seni

Demektir

Şiir yeni çığlıklara hazırlıyor kendini

V

Hepsi de yaralı bir cerenin resmidir

Açılırsa bir sayfası unutulmuş defterin

Orda herkes kendi payına düşen

Bir yangınla karşılaşacak

Ve görülecek

Kaç kadın ezilmiş ayak altında

O canavar evlerin

De ki 

O defterin dipnotlarıdır düşünde düş görür şiir

VI

Piyasa şartları nedir

İstatistik yasaları ne söyler bilmem ama

Bir avuntu bulunur her zaman

Peşin fiyatına taksitle

Biraz etik estetik

Biraz kolesterol biraz turnusol

Vazife ulufe biraz felsefe

Bunca havar hiç rayting yapmıyor demek

Vatanperver bir münevver olarak

Sizin bu konuda bakışınız kaç amper

Belki de

Turnusolün sudaki rengidir şiir

VII

Daha yirmi dört saat

Hayati tehlikesi var diyor doktor

Durmadan morfin yapıyorlar

Kurtulsa da izi kalırmış

Yüreğini ezmiş aklının paletleri

Bir saatin tik-taklarıdır orda

Beşinci mevsimin adıdır şiir

VIII

Biz mi taşırız aşkları

Aşklar mı bizi

Şimdi hangi kentte

Yağdığını unuttuğum bir yağmur

Ertelenmiş bir aşkın saçlarını yıkıyor

O günden beri

Öznesi yaralıdır şiirin

IX

Orda yıldızlar daha parlaktır

Aynalar daha ayna

Yaşamaya başladığın an

Biraz daha koyulaşır ağaçların yeşili

Orası

Şiirin kendini göndere çektiği yerdir

X

Sensiz paslı bir çivi gibi duruyorum

Bir duvarın yüzünde

Ateşe ve rüzgâra dair bir dize kuşan

Bu geceyi teslim al

Bir selam uçur bana

Hâlâ bir sabah serinliği ise adresim

İnsana dair her çığlık

De ki şiirdir biraz

Parça Tesirli

Mührü kazıdım dağıttım sihri

Bir dildim sende aksanımı yitirdim

Tarif ve tanım hükümsüz artık

Bende kaydın silindi

Gören yaksın her kimse o anı defterini

Bu hayata bir intihar borcum var biliyorum

Yarım kalmış bir yürüyüş oldum hep

Açıyorum yeniden kapının çengelini

Gören hayra yorsun beni

Çok örseledim demek hayatı yordum

Eski bir meselden esinlenmiştim oysa

Karın güneşe mağdurluğu gibi oldu hep

Bir düşe telefim yine

O malum heceye hep-yek geleyim şimdi

Önce söz vardı şimdi yok

Aylardan yağmur olsun istedim takvim ikindi

Belki doğru okuyamadım silikti ayak izleri

Bir keder uyak istedi benden

Aşktan sızmış bir makama

Heder ettim kendimi

Sabıka kaydım sorulmasın ne olur

Ben hep telaş oldum cinnet yazıldım sana

Hepsi bu işte belki bir körün gözleri gibi

Biz seninle iki mutlak kaderiz artık

Kuş dili bir zamana bütünlemeli

Kim demiş ömür kısa külliyen yalan

Varsın keyfe keder bir darbe olsun

Yeter ki doruktayken vurulsun parça tesirli

Bir rüzgâra gömülsün her aşk şiiri

Bir karşı-devrim gibi

(Yaratım, 6)

Çığlık

Bana kanlı mühürler kaldı

O tarih tacirinden

Uçurumlar çığlıklar ve ölüm tarifleri

Bildiğim tüm masallardan topladım acıları

Yakama iliştirdim

Yaşamak dedim adına sığınaklar emzirdim

Bütün sözcükleri yüzleştirdim ateşle

Anlatamadım günlerin cehennemini

Ajans haberlerinde kirleniyor insanlık

Bütün sevinçler çarmıhta hızla yaşlanıyor

Çocuklar

Bozguna uğramış aşk düşürmüş bayrağını

Geceler unutmuş sevişmeleri

Tanrılara bulaştırmak için bu cinneti

Deliyorum aşkın ambargosunu

Yeniden yollara vuruyorum kendimi

Teninden soyunsun artık çığlıklar

Şimdiki zaman’a çekiyorum bütün fiilleri

Bakışlarında köprüledim uçurumları

Uyak olup düşüyorum dünyanın gözlerine

Taze bir çığlığım artık bu kontra mevsiminde

Herkesin biraz  “faili” olduğu

“Meçhul” bir cinayetim şimdi

Bana katliamlar kaldı

O tarih tacirinden

Ağıtlar sürgünler ve muhbir suretleri

Bütün yenilgilerimi  temize çektim

Ölüm boy veriyor artık

Düşlerimle suladığım topraklarımda

Gözlerine ayarladım tüm imgeleri

(Evrensel Kültür, 14)

Parya

Bütün masalları tutuştu çocukluğumun

Acıyı bir mayın gibi gömdük toprağa

Şimdi alevlerle yazılıyor güncemiz

Göçüyoruz

Yürek bir yangın yeridir artık

Kalmadı ardımızda su dökenimiz  

Korku bir mevtadır artık gecenin kollarında

Bir eylül dolunayına defnolunur

Göçüyoruz

Bir çocuk gibi elinden tut

Yıkılmış ve yakılmış anıların

Bir tutam kuş sesi sür damarlarına

Git kendi rüzgârını bul

Yüreğini yokla bir parça umut kalmıştır belki

Yolların nabzını dinle dağların uğultusunu

Koyaklar yankımızı saklar dönüşümüzü bekler

Kırlangıçlar unutmaz adresimizi

Tarihin tabanları sızlıyor artık

Sararmış o kirli belgelerle yaşıttır gurbet

Yollar çok eskiden tanıyor bizi

Göçebe bir paryayız sanki

Nerede konaklasak kesik bir kol gibiyiz

Kimseler bilmiyor bu susuşlar nereli

Bir kilim deseni anımsatıyor çocuklara

Nüfusa kayıtlı oldukları yeri

Bir çağın son çeyreği yanlış kurmuş denklemi

Patikayla dağları ayrı şeyler sanıyor

Acıyı unutuyor hesaba katmıyor toprağın belleğini

Ey yaraları sağaltan zaman ey kalbim

Tez elden hükümsüz kıl kalıcı olmasın bu şiirim

(Evrensel Kültür, 36)

Herkesin içinde bir yerlerde vardır bir şair ruhu ve
dokunmuştur herkesin bir yerine bir şiir yazma güdüsü.
yazmıştır herkes mutlaka duygularını adına karalama dediği bir kağıda ve
yazdığına takmıştır şiir adını.
bilinmek gerekmez şair denmesi için ve
okuması şart değildir yaşayan herkesin yazılana şiir denmesi için

Şiirci değilim ki ben, belki şair de olamam asla
Ama gizli gizli kaynayan duygularıma da set çekemem ki
Engelleyemem içimdeki şair ruhlu çocuğu amatör bile olsa
Ama bana zor gelir çıkıverip ortaya;
İşte görün dostlarım ben de bir şair oldum
Okuyun işte bunlar benim şiirlerim demek

Ne yapalım sonunda biz de bulduk bir çare
Açıldık sanale aleme başladık duygularımızı dökmeye
Her ne kadar yazdıkalrımız şu anda şiire benzemez
Biraz yavan gelse de ,
Elbette biz de bir gün varırız bir yerlere

____________

Şair olamam bilirim
Şiir yazamam bilirim
Kendimi her an gizlerim
Ama kendime engel olamam
Burda yazmaya devam ederim